“उनी मेरो सोल्टिनी”
उनी मेरो सोल्टिनी, हाँसो जस्तो उज्यालो छिन्,
बोल्दा पनि मनभित्र मधुर संगीत बजाइदिन्छिन्।
नजिक हुँदा शब्दहरू हराइदिन्छन्,
टाढा हुँदा पनि आँखाले मात्र खोजिरहन्छिन्।
न त प्रेम भन्न मिल्छ, न त मौन बस्न सकिन्छ,
यो सम्बन्धको नाम नै आफैंमा अलमलिन्छ।
कहिलेकाहीँ हाँसोमा लुकेको भाव बुझिन्छ,
तर खुलेर भन्न मनले साहस जुटाउँदैन।
उनको नजरमा साधारण संसार पनि कविता बन्छ,
उनको हिँडाइमा समय पनि बिस्तारै रोकिएजस्तो लाग्छ।
म त केवल टाढाबाट हेर्ने यात्री बनेको छु,
मनको कुनामा उनी सधैं रहिरहने कथा बनेको छु।
उनी मेरो सोल्टिनी…
तर शब्दभन्दा धेरै गहिरो अनुभूति भएर बसिरहेकी छिन्।
