जीवन अपजसिया
बाल्यकाल मेरो घाँस दाउरामा बित्यो,
वयस्क हुँदा माइतीको कामले जित्यो,
कति अभागी रहेछु हे प्रभु म
यो जीवन अपजसिया भएरै रित्यो ।
ओठमा मुस्कान सजाएँ तर मनभित्र भेल थियो
अरूकै खुसीका लागि बाँचिदिनु एउटा खेल थियो
जति गरे पनि कसैको नजरमा असल हुन सकिनँ
मेरो जिन्दगी त केवल जिम्मेवारीको जेल थियो
थकाइ लागे पनि बिसाउने कुनै चौतारी भएन
दुख्ला मन भनी पीडा सुनाउने कोही भारी भएन
निस्वार्थ भावले सेवा त गरिरहें जीवनभरि
तर यो मन बुझ्ने मेरो कोही हितकारी भएन ।
पसिना बगाएँ सधैं अरूकै आँगन हराभरा बनाउन
सकिनँ कहिल्यै आफ्नै पीडाको कथा सुनाउन
रित्तो हात र थाकेको शरीर मात्र बाँकी छ अब
भाग्यले नै ठगेपछि कहाँ जानु र न्याय माग्न ?
सृजना न्यौपाने
