मेरो एकलकाटे जिन्दगी
शहरको भीड, मनको खालीपन
Butwal जस्तो बढ्दो शहरमा पनि, भीडभाडको बीचमा उभिएर आफूलाई हराएको महसुस गर्ने मान्छेहरू हुन्छन्। म त्यही मध्ये एक हुँ—आर्या।
सडकमा हरेक बिहान जाँदा, मान्छेहरू हतारमा देखिन्थे। कसैलाई काममा ढिला भइरहेको थियो, कसैलाई भेटघाटको चिन्ता थियो। तर म?
मसँग न त पुग्नुपर्ने कुनै गन्तव्य थियो, न त पर्खिरहेको कोही।
मेरो जिन्दगी एक नियमित घडी जस्तै चल्थ्यो—उठ्ने, काम गर्ने, फर्किने… अनि रातभर छत हेर्दै सोचिरहने।
“के यही हो जिन्दगी?”
Chapter 2: पुराना यादहरू
कहिलेकाहीँ, एक्लोपन भन्दा पनि यादहरू झन् पीडादायक हुन्छन्।
म पनि कहिल्यै यस्तो थिइनँ।
मसँग पनि साथीहरू थिए, हाँसो थियो, सपना थिए।
तर समयसँगै, सबै टाढा हुँदै गए।
सबैभन्दा गहिरो चोट भनेको उसले दिएको थियो—समीर।
उसले वाचा गरेको थियो, “म कहिल्यै छोड्दिन।”
तर उ नै पहिलो मान्छे बन्यो, जसले मलाई एक्लो बनायो।
त्यसपछि मैले सिकें—
“मान्छेहरू आउँछन्, तर सधैं बस्दैनन्।”
Chapter 3: एक्लोपनसँगको मित्रता
एक दिन, मैले आफूलाई सोधेँ—
“किन म सधैं भाग्दैछु एक्लोपनबाट?”
त्यस दिनदेखि, मैले भाग्न छोडेँ।
म पार्कमा एक्लै बस्न थालेँ, कफी पसलमा किताब पढ्न थालेँ,
र आफ्नै सोचसँग समय बिताउन थालेँ।
शुरुमा गाह्रो थियो।
तर बिस्तारै, एक्लोपन डर लाग्दो होइन,
बरु शान्त लाग्न थाल्यो।
म आफैंसँग कुरा गर्न थालेँ।
आफ्नो मन बुझ्न थालेँ।
Chapter 4: नयाँ दृष्टिकोण
एक दिन, मैले सानो केटीलाई देखें—
उ एक्लै खेल्दै थिई, तर खुसी थिई।
त्यो दृश्यले मलाई हल्लायो।
“खुसी हुन सधैं अरूको आवश्यकता पर्दैन।”
त्यसपछि मैले साना-साना कुरा मन पराउन थालेँ—
सूर्यास्त, हावाको स्पर्श, चिया पिउँदा आउने तातोपन।
मेरो जिन्दगी अझै एक्लो थियो,
तर अब त्यो खाली थिएन।
Chapter 5: आफैंलाई भेट्ने यात्रा
आज पनि म एक्लै छु।
तर फरक यति मात्र छ—
पहिले म एक्लोपनबाट डराउँथेँ,
अहिले म त्यसलाई अँगाल्छु।
मेरो एकलकाटे जिन्दगी
अब सजाय होइन,
यो त मेरो आफ्नै यात्रा हो—
आफैंलाई भेट्ने।
सायद, भोलि कसैले मेरो हात समात्ला।
सायद, नसमात्ला पनि।
तर आज,
म आफैंसँग छु—
र त्यो पर्याप्त छ।
Ending Line:
“कहिलेकाहीँ, सबैभन्दा ठूलो साथ भनेको आफैंको साथ हुन्छ।”
